فواره وسط محوطه آب را تا ارتفاع پنج متری به بالا پرت می کرد.پاییز بود و برگهای زرد درختان کف محوطه را پر کرده بود .پیرمرد نگهبان دم در پیجامه اش را تا روی سینه اش بالا کشیده بود یک ترکه ضخیم انار دستش بود. ار سرخی ترکه حدس زدم که باید انار باشد.
یک شیلنگ مستعمل که آب از آن قطره قطره می آمد و آسفالت را خیس کرده بود کنار تاب افتاده بود. تاب داشت تکان میخورد. گمانم پیرمرد نگهبان رویش بود....شاید یک نفر دیگر
صدای کلاغها از ارتفاع درختان به گوش می رسید .گنجشکها در لابه لای برگها جست و خیز می کردند.گربه خپلی از گوشه آسایشگاه در حال عبور بود. هر یک از سالنها با رنگی شماره گذاری شده بود. یکی از سوله ها تازه ساز و شیک تر بود...
یک موتور یاماهای 100جاپنی  که زنگ زده  بود به دیوار کناری آسایشگاه تکیه داده بودند و معلوم بود که به مرور زمان به تحلیل رفته  و تکه هایی از آن باز شده است.
پیرمرد نگهبان به سمت ما آمد . دخترم ترسید .از چوب دست او....پیرمردی با دماغی بزرگ و چهره ای آبله گون و چشم هایی به حدقه رفته و کلاهی دست باف چرکمرد ...
شیشه را پایین دادم .گفتم : سلام بابا جان
باهمان فصاحت که به خاطر کهولت سن به سراغ آدم می آید گفت: ماشینت را بزن اون ور...
با اینکه جای ماشینم خوب بود ولی همان جا گذاشتم که او گفت . خانمم مقاوت کرد ولی من این کار را کردم
حوض خالی بود و گنجشکی داشت از اندک موجود آب حوض تشنگی در می کرد. پنجره ها نرده های آهنی داشت که روی آن توری نصب بود. با رنگهای شاد درب و پنحره ها را رنگ کرده بودند. قرمز –سوسنی و بعضا نارنجی
پرستار کوتاه قدی که هیکلی پت و بهن داشت از داخل آسایگاه شماره سه بیرون آمد.سریع خودم را به او  رساندو گفتم : خانم ببخشید شما لیلا سرخوش را که در این آسایشکاست  می شناسید. گفت : بله برید آسایشگاه  یک اطاق  بیست تخت کنار پنحره .... در ضمن اگه بچه را نبرید بهتره ...هر چند محیط پاکیزه است ولی....گفتم : شما اینجا کار می کنید .....می خواستم سر حرف را باز کنم....گفت : ده ساله
یک پولیور مندرس کهنه که دست باف بود و معلوم بود از مریض هاست را روی دوشش انداخته بود تا سرما نخورد . یک خال گوشتی سیاه هم کنار دماغش بود که از جذابیت انداخته بودش . با آن ابروهای پهن و اصلاح نکرده اش معلوم بود که خانه مانده است.
گفتم : این آسایشگاه از چند سال به بالا را قبول میکند. گفت: از  شصت و پنج – هفتاد به  بالا را
گفتم : این سه تا ساختمون با هم فرق می کنند.
گفت: آره . این ساختمون شماره سه مریضان .اون یکی .ساختمون شماره دویه و مربوط  به سالمندان سالم ولی بی کس و کاره .یک سالن است که همه گروهی کنارهم زندگی می کنند. اما ساختمون شماره یک مربوط به سالمندانیه که دستشون به دهنشون می رسه. اطاق اطاقه و هر اطاق دوتا تخت داره با تلویزیون و یخچال و حمام و دستشویی و یک پرستار ....
لهجه شهرستانی اش از پشت واجه ها پیدا بود که به کرمانج می زد ولی سعی می کرد تهرانی یشکند . که اتفاقا بعضی از واجه ها را خوب ادا می کرد.
دست زن یک کتری روحی بزرگ بود که در نوک آن چند شماطه چایی بیرون زده بود. از او خداحافظی کردم .از درب ورودی وارد ساختمان شماره یک شدیم. همان دم در پرستار گندمگونی آمد و گفت : لطفا دم پایی بپوشید. کف آسایشگاه با سرامیک های آجری رنگی فرش شده بود. روی دیوارها جمله هایی از بزرگان و بعضا اندرز نوشته شده بود. مثلا یک حمله اش خیلی به دلم نشست . روی یک تخته بیست در بیست ام دی اف سفید نوشته شده بود: امروز ما فردای شماست...
ایستگاه اطلاعات  وسط یه کریدور بود که بخش را به دو نیمه تقسیم کرده بود. از همان پرستار پرسیدم : خانم لیلا سرخوش
بدون اینکه بگذارد جمله ام تمام شود گفت : انتهای سالن اطاق بیست...
لیلا سرخوش مادر مادر خانمم بود.پیرزنی جامانده از عهد قاجار که حالا جز پوست و استخوان چیزی از او نمانده بود. خانه سه طبقه خیابان فلسطینش را دادن اجاره و گذاشتنش آسایشگاه سالمند ان
خانمم اول وارد اطاق شد  سریع برگشت وگفت : آقا مجتبی نیا تو.... دارن عوضش می کنند...
بر گشتم . روی صندلی های وسط بخش پیرزن و پیرمردی نشسته بودند.پیرزن یک سه پایه آلومنیومی که برای کمک به راه رفتن بود در دست داشت. پیرزن چاق بود. بیش از حد چاق . کوهی از چربی..... به زحمت نفس می کشید و از پشت عینک ته استکانی اش به دقت مرا وارسی و سلام می کرد. پیرمرد لاغر و آفتاب سوخته بود. با موهایی کاملا سفید و آب و شانه کرده به سمت بالا. کنارش نشستم و سلام کردم. دست داد. دستش را گرفتم . دستهای استخوانی اش مختصر بود به طوری که قسمت اندکی از دستم را پر کرد.سرد بود و بی روح. انگار خون نداشت....
گفتم : خوب بابا جان . حال شما خوبه
دست کرد پشت گوشش و درجه سمعکش را زیاد کرد و گفت: الحمد لله ....و بدون مقدمه ادامه داد: بابا جان هر کار می کنی فقط رندگی با عزت کن. پول و ساختمون و ماشین و ...بدرد نمی خوره. تا می تونی پیاده روی کن .گوشت نخور و تا می تونی سبزی بخور .....
 انگار این جمله ها را در سینه اش داشت و به همه همین را می گفت . برای اینکه حال وهوا عوض شودگفتم: بابا جان اینجا خوبه
گفت: زندانه ...ولی با امکانات بیشتر .....این پرستارها با شما خوبن ...ما رو دعوا می کنند و اصلا ...
یک پیر زن لاغر استخوانی با موهایی کاملا سفید که قسمتی از آن حنایی شده بودند از اطاق بیرون زد و رو به پرستا ر گفت : ننه ...اذون گفتن.....
با اینکه ساعت سه بود پرستار گفت : بله  مادر جان ...گفتن...
و پیرزن رفت به اطاقش ....پرستار رو کرد به من گفت: تا شب هزار بار می پرسه اذون دادن یانه ...ولی یک رکعت نمازم نمی خونه...
پیرمرد گفت: همین پرستارا فکر نمی کنن یه روزی مثل ما می شن . یه لیوان آب دست آدم نمی دن..
روی پیشخوان اطلاعات یک پارچ آب کریستالی  نیمه پر با چند تا لیوان یک بار مصرف بود . پیر مرد ادامه داد همین دیشب یک نفر مرد .....
هزار بار گفت : آب ....آب .....آب....کسی به اون آب نداد.....
پرستار که در حال بردن سینی غذا بود به پیرمدر تشر زد وگفت : گو.ش نکنین آقا....اون کسی که دیشب فوت شد آلزایمر داشت و به علت کهولت سن رفت
هر دو دقیقه طلب آب می کرد و ما هر روز بیش از هفتاد بار به اون آب مدادیم ولی چون فراموش داشت دوباره طلب آب می کرد ما می دانستیم که او تشنه نیست بلکه ولع نسبت به آب داره .آخر فراموش می کرد همین چند دقیقه پیش آب خورده و این آب خوردن بیش از حد برای او مضر بود.ما آب می بردیم او کمی می خورد و بقیه اش را روی تختش خالی می کرد . می گفت می خواد دریا درست کنه و از این قبیل حرفها....
پرستار به ابروهایش گره انداخت و به پیرمرد اخم و تخم کرد رفت . همان طور که داشت وارد ابدارخانه می شد گفت : گوش به حرف های اون ندین ....اونم یه خورده آلزایمر داره....ولی کم....
پیر مرد گفت : بنده خدارا چند روز پیش از شمال آورده بودند . از دریا کنار . خانوادش می کفتن هی می خواسته بزنه به دریا....ای آخر کاری اورده بودنش پابوس امام رضا و بعد اینجا بستریش کردند...
چند شب صدای آب .....آبش امان همه را بریده بود.... تا اینکه این شبهای آخر صدای آب و آب می آمد ولی ضعیف تر ...
دم دمای صبح شب مرگش بود که صدای آب ....آبش ضیف و ضیف تر شد . پرستارها همه خواب بودند....می خواستم آب ببرم ولی ترسیدم ....ما که خواب نداریم آقا ......
در همین حین خانمم صدا زد . رفتم دیدن مادر بزرگش . نحیف شده بود. کنار تختش یک بسته ایزی لایف بود. با یک دسته گل رز زرد پجمرده ...تلویزیون داشت کارتون نشان می داد. فکر کنم شبکه داخلی بود.چون مجلس زنانه بود زیاد وای نستادم و خداحافظی کردم . از اطاق بیرون زدم. همان طور که از کنار پیرمرد داشتم می گذشتم گفت : بیا .......رفتم به طرفش .....گفت: بیا نزدیک تر ....گوشت را بیار....
خودم را به طرفش خم کردم .گفت : وقتی پزشک قانونی آمد برای تایید فوتش ....مسرانه از او علت مرگ را پرسیدم و او با زبان بی زبانی به من فهماند که علت مرگ تشنگی و عطش بوده .....
بدون هیچ حرفی از او دور شدم و فقط به احترام گفتم : خداحافظ حاج آقا....
از آسایشگاه بیرون آمدیم . به طرف ماشینم رفتیم......سایه خانمم روی برگهای خشک می دوید.
و هنوز از شلنگ مستعمل کنار تاب داشت فطره قطره آب می یخت و تاب تکان میخورد..... 

مجتبي اصغري فرزقي - مشهد

نوشته شده در شنبه پنجم فروردین 1391ساعت 7:51 توسط مجتبی اصغری فرزقی| |